skip to Main Content

Wetenschappers ontwikkelen veilige bekkenbodem-implantaten

AMSTERDAM – Nederlandse wetenschappers en weefselingenieurs werken aan een nieuwe generatie veilige ’bekkenbodem-implantaten’. Deze hebben niet de schadelijke eigenschappen van veel van de huidige kunststof ’matjes’, zoals dergelijke protheses ook wel worden genoemd. Die leiden tot veel lichaamsschade, pijn en psychische ellende bij patiënten.

Prof Theo Smit: „Eigenlijk zijn wij bezig met het maken van een bedje waarin cellen zich lekker en veilig voelen en waarin ze zich willen nestelen.”
Binnen vijf jaar zullen, naar verwachting, de eerste patiëntentests met deze nieuwe implantaten beginnen, bevestigt biomedisch ingenieur Theo Smit van het Amsterdam UMC. Op dit moment worden de proefprotheses getest bij schapen in België en Zuid-Afrika.
Alleen al in Nederland kampen enkele duizenden dragers van bekkenbodemprotheses met soms heftige problemen, veroorzaakt door het synthetische materiaal waarvan de matjes en bandjes zijn gemaakt. Vorige week bleek uit internationaal journalistiek onderzoek (’The Implant Files’) in 39 landen dat de veiligheidscontrole op kunststof protheses ook in Nederland ernstig te wensen overlaat.

De implantaten van de nabije toekomst moeten een eind maken aan de huidige medische complicaties. Ze worden als ’mal’ in het lichaam ingebracht en zijn gemaakt van koolstof, waterstof en zuurstof, de bouwstenen van het lichaam. Na verloop van tijd lossen ze op, zonder ook maar een spoor na te laten. Intussen hebben lichaamscellen de vorm van de mal aangenomen, maken ze extra steunweefsel aan en functioneren zo als natuurlijke prothese ter behandeling van verzakkingen in de bekkenbodem.

„De cellen die deze nieuwe prothese in het lichaam hebben gevormd, zullen dan ook sneller door het immuunsysteem worden herkend en aanvaard als ’lichaamseigen’, want het zíjn lichaamseigen cellen”, stelt professor Smit, hoogleraar regeneratieve geneeskunde. Veel van de geïmplanteerde protheses van onder meer polypropyleen die nu in omloop zijn, worden door het immuunsysteem als lichaamsvreemd beschouwd. Ze leiden tot de vorming van littekenweefsel, gaan soms ’wandelen’ door het lichaam, of worden in verband gebracht met het ontstaan van auto-immuunziekten.

Nanovezels

De bekkenbodemmatjes van straks ontwikkelen zich via electrospinning, een revolutionaire techniek voor het fabriceren van nanovezels voor onder meer medische doeleinden. Van uiteenlopende vezels (polymeren) wordt de prothese-mal gesponnen. Het geheel oogt als een soort ’nanospaghetti’. Daaraan hechten zich cellen die uiteindelijk het nieuwe weefsel vormen.
Theo Smit: „Eigenlijk zijn wij bezig met het maken van een bedje waarin cellen zich lekker en veilig voelen en waarin ze zich willen nestelen. De synthetische bekkenbodemprotheses van nu zijn, zoals ik het wel omschrijf, als ’Bambi uit Walt Disney, die tevergeefs grip probeert te krijgen op de ijsvloer van de vijver’. Ze worden als vreemd beschouwd, waarna het lichaam ze probeert in te kapselen en dus te bestrijden. Met littekenweefsel. Wij zijn op zoek naar een materiaal, waarin de cel gedijt. We lijken het nu te hebben gevonden met deze nanovezels.”

Bron: Telegraaf

Back To Top
X